Ενημέρωση στο ΚΔΑΠ "Playschool", με θέμα "σχολικός εκφοβισμός ή πείραγμα" (βίντεο&φωτο)

Ενημέρωση στο ΚΔΑΠ "Playschool", με θέμα "σχολικός εκφοβισμός ή πείραγμα" (βίντεο&φωτο)

Ενημέρωση παιδιών στο Κέντρο Δημιουργικής Απασχόλησης Παιδιών (ΚΔΑΠ)"Playschool", με θέμα "σχολικός εκφοβισμός ή πείραγμα"

Την Πέμπτη 7 Μαρτίου 2019 στο Κέντρο Δημιουργικής Απασχόλησης Παιδιών(ΚΔΑΠ)"Playschool", πραγματοποιήθηκε ενημέρωση-ομιλία στα παιδιά με θέμα: "σχολικός εκφοβισμός ή πείραγμα" από την Ιφιγένεια Αρίδη, Ψυχολόγος MSc.

Λίγα λόγια για τον ΣΧΟΛΙΚΟΣ ΕΚΦΟΒΙΣΜΟΣ Ή ΠΕΙΡΑΓΜΑ ;

Σχολικός Εκφοβισμός είναι μια κατάσταση κατά την οποία ασκείται εσκεμμένη, απρόκλητη, συστηματική και επαναλαμβανόμενη βία και επιθετική συμπεριφορά με σκοπό την επιβολή, την καταδυνάστευση και την πρόκληση σωματικού και ψυχικού πόνου σε μαθητές από συμμαθητές τους εντός και εκτός σχολείου (γειτονιά, πάρκο, γήπεδο, χώροι εξωσχολικών δραστηριοτήτων).

Διαφορές μεταξύ του εκφοβισμού και του πειράγματος: Οι πράξεις σχολικού εκφοβισμού έχουν ως στόχο και τελικά αποτέλεσμα τη σωματική βλάβη ή συναισθηματικές δυσκολίες του παιδιού που εκφοβίζεται. Στο πείραγμα, όμως, στόχος είναι ο αστεϊσμός, το γέλιο και όχι η εσκεμμένη πρόκληση πόνου (σωματικού ή ψυχικού). Το φαινόμενο του σχολικού εκφοβισμού δεν είναι ένα μεμονωμένο γεγονός. Αντίθετα, πρόκειται για επαναλαμβανόμενη βία και επιθετική συμπεριφορά. Η βία στο πείραγμα είναι ένα τυχαίο γεγονός. Το bullying περιλαμβάνει ανισορροπία δύναμης ή εξουσίας μεταξύ του παιδιού που εκφοβίζει και του παιδιού που εκφοβίζεται, ενώ το πείραγμα όχι. Το bullying αφορά άτομα που δεν έχουν φιλικές σχέσεις, ενώ το πείραγμα γίνεται μεταξύ φίλων.

Τα εμπλεκόμενα μέρη στο bullying είναι : Το παιδί που δέχεται βία (θύμα), Το παιδί ή ομάδα παιδιών που ασκεί βία (θύτης – δράστης), Τα παιδιά ή οι ενήλικοι θεατές - παρατηρητές, Οι εκπαιδευτικοί ,Οι γονείς.

Ο εκφοβισμός και η βία ανάμεσα στους μαθητές μπορούν να πάρουν μορφή σωματική (χτυπήματα, σπρωξιές, καταστροφή προσωπικών αντικειμένων του θύματος), λεκτική (προσβλητικά λόγια, παρατσούκλια, αισχρά και ταπεινωτικά σχόλια, σχόλια ρατσιστικά), ψυχολογική (συνδυασμός διαφόρων μορφών εκφοβισμού, όπως απειλές, μηνύματα και e‐mails, προσβλητικές αναρτήσεις, εκμετάλλευση, συναισθηματικός εκβιασμός ), κοινωνική (ο δράστης ή οι δράστες απομονώνουν κοινωνικά το θύμα και το αποκλείουν από το σύνολο των μαθητών και από τις δραστηριότητες της ομάδας), ηλεκτρονική (τη χρήση ηλεκτρονικών μέσων, όπως κινητά τηλέφωνα, internet, e‐mails κτλ., για την ανάρτηση και διακίνηση προσβλητικών για το θύμα κειμένων, φωτογραφιών ή βίντεο), ρατσιστική (στοχεύει στο στιγματισμό του θύματος, λόγω εθνικότητας, κοινωνικής προέλευσης ή οικονομικής κατάστασης).

Τα θύματα είναι συνήθως παιδιά με περισσότερο άγχος και ανασφάλεια από τους άλλους μαθητές, εσωστρεφή, ήσυχα και ευαίσθητα, μοναχικά, με ελάχιστους ή και καθόλου φίλους, με χαμηλή αυτοεκτίμηση και ελλιπείς δεξιότητες επικοινωνίας, φοβισμένα και με παθητική στάση απέναντι στη βία, ενώ δύσκολα υπερασπίζονται τον εαυτό τους ή αντεπιτίθενται στους δράστες. Τις περισσότερες φορές, αντιδρούν στη θυματοποίησή τους με απόσυρση, κλάμα ή θυμό. Τα παιδιά-θύτες, αυτά που ασκούν εκφοβισμό και βία σε άλλα, είναι συνήθως παιδιά με χαμηλή αυτοεκτίμηση, ενώ φαίνονται σίγουρα για τον εαυτό τους, ενεργητικά και υπερδραστήρια, επιθετικά, επιρρεπή σε παραβίαση κανόνων και σε αντικοινωνικές συμπεριφορές, ικανά να ξεφεύγουν από δύσκολες καταστάσεις, δίχως αίσθηση προσωπικής ευθύνης, ηθικούς ενδοιασμούς ή τύψεις για τις πράξεις τους, δίχως συναισθηματικό ενδιαφέρον για τους άλλους.

Πρόκειται για παιδιά που είναι ή έχουν υπάρξει και εκείνα θύματα βίαιων συμπεριφορών ή παραμέλησης κυρίως από το οικογενειακό περιβάλλον, είναι θεατές καταστάσεων ενδοοικογενειακής βίας, έχουν υπάρξει και εκείνα θύματα ενδοσχολικής βίας, στοχεύουν στο να τραβήξουν την προσοχή, να τύχουν αποδοχής και να γίνουν περισσότερο δημοφιλείς.

Στις περιπτώσεις σχολικού εκφοβισμού, το σημαντικότερο ρόλο, μετά από αυτόν του θύτη και του θύματος, διαδραματίζουν οι θεατές - μάρτυρες των περιστατικών αυτών. Τα παιδιά-παρατηρητές περιστατικών εκφοβισμού διαχωρίζονται σε εκείνους που υποστηρίζουν το θύτη με γέλια, χειροκροτήματα και άλλες μορφές επιδοκιμασίας, απομακρύνονται από τη σκηνή και κάνουν ότι δεν είδαν τίποτα,  θυματοποιούνται, τρομοκρατούνται, «παγώνουν», δεν ξέρουν τι να κάνουν, είναι σε αμφιθυμία και δεν παίρνουν θέση, προσπαθούν να βοηθήσουν το θύμα, αποδοκιμάζουν το θύτη και τρέχουν να φέρουν βοήθεια.

Κάθε μέλος της σχολικής κοινότητας έχει ρόλο και ευθύνη για την αντιμετώπιση του σχολικού εκφοβισμού. Ο βαθμός εμπλοκής κάθε μέλους, σχετίζεται τόσο με την ιδιότητά του, όσο και με τη σοβαρότητα, τη συχνότητα και την ένταση του περιστατικού εκφοβισμού. Άλλος είναι ο ρόλος και η ευθύνη του διευθυντή του σχολείου, άλλος του δασκάλου, άλλος των συμμαθητών, άλλος των γονιών. Ωστόσο, θα πρέπει όλοι να συνεργαστούν σε ένα πλαίσιο παράλληλων δράσεων, διότι, αφού η αιτιολογία του εκφοβισμού είναι πολυπαραγοντική και η αντιμετώπισή του θα πρέπει να είναι πολυεπίπεδη.

Οι συνέπειες της ενδοσχολικής βίας στα παιδιά είναι σημαντικές και καθοριστικές  για την ψυχοκοινωνική τους ανάπτυξη και εξέλιξη. Για αυτό η συστηματική πρόληψη και έγκαιρη αντιμετώπιση κάθε μορφής βίας στο σχολείο κρίνεται μεγίστης σημασίας. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι τα παιδιά έχουν απόλυτο δικαίωμα να βρίσκονται σε ένα σχολικό περιβάλλον που θα τους παρέχει ασφάλεια και προστασία.