"Και ο χορός… καλά κρατεί" του Κώστα Γκουντάρα

"Και ο χορός… καλά κρατεί"  του Κώστα Γκουντάρα

Άρθρο του Κώστα Γκουντάρα με τίτλο "Και ο χορός… καλά κρατεί".

Τον άρχοντα τριών δει μέμνησθαι: Πρώτον ότι ανθρώπων άρχει. Δεύτερον ότι κατά νόμους άρχει. Τρίτον ότι ουκ αεί άρχει.” - Αγάθων,450-400 π.Χ.
Ο άρχων πρέπει να έχει κατά νουν τρία πράγματα: πρώτον, ότι διοικεί ανθρώπους (με τις ατέλειες και τις αδυναμίες τους, με παράπονα δίκαια ή και παράλογα, αλλά πάντως πνευματικά όντα και όχι ζώα), δεύτερον, ότι διοικεί σύμφωνα με τους υφιστάμενους νόμους της πολιτείας (γραπτούς και άγραφους) και συνεπώς είναι απαράδεκτο να εκτρέπεται σε υπερβασίες, αυθαιρεσίες και αδικίες και, τρίτον, ότι δεν είναι αιώνιος άρχων, κάποτε θα εκπέσει της αρχής και πρέπει, ως εκ τούτου, να είναι πολύ προσεκτικός, ώστε, όταν απομακρυνθεί από την εξουσία, να έχει αφήσει αγαθές εντυπώσεις τόσο για τις ικανότητές του, όσο και για τις αρετές του.

Οι αρχαίοι Έλληνες Φιλόσοφοι, τους οποίους αρέσκονται οι περισσότεροι να επικαλούνται μάλιστα, είχαν πει και γράψει πολλά τόσο για τους άρχοντες όσο και για τους απλούς πολίτες. Τη συμπεριφορά, τη συνεργασία και τη δικαιοσύνη λόγων και έργων. Και αυτό γιατί: «Η αμάθεια γεννά πρώτον την οίησιν και την θρασύτητα, μετά ταύτα την αναισχυντίαν, όλα δε ταύτα αποκορυφούνται εις την ακόλαστον ελευθερίαν, η οποία πρώτον εκδηλώνεται με απείθειαν εις τους άρχοντας, έπειτα με ασέβειαν προς τους γονείς και τους πρεσβυτέρους, δια να καταλήξη εις την ασύστολον παράβασιν των νόμων και τέλος εις την εσχάτην αδιαφορίαν και περιφρόνησιν προς τους όρκους, τας συνθήκας και προς αυτούς ακόμη τους θεούς»
(Πλάτωνος Πολιτεία» βιβλίο Η, 562-569).

Δεν ξέρω αν είμαστε τυχεροί ή άτυχοι ή κερδίσαμε το προνόμιο σε αντίθεση με κάποιους άλλους, που και τώρα ακόμη προσπαθούν και αγωνίζονται να προσκαλέσουν επιφανείς λόγιους ή πολιτικούς άνδρες στον τόπο τους, για να δείξουν αφ’  ενός μεν ότι κρατούν από γενιά ανθρώπων με φιλοσοφική σκέψη ή επιθυμία να ανέβουν βαθμίδα εγγραμμάτων επιπέδου  ή πάλι άνδρες πολιτικούς, θεσμικούς παράγοντες, για να δείξουν πρότυπα πόλεων, δημιουργημάτων ή συνεργασιών. Όπως, όμως, και να έχει η σκέψη του καθ’  ενός μας, ένα είναι σίγουρο. Ότι ζούμε σε ευλογημένο τόπο, που ο Θεός μας χάρισε απλόχερα ομορφιά και αρμονία. Βουνό, θάλασσα και ανθρώπους δοκιμασμένους και εργατικούς. Ανθρώπους που έχουν αφήσει το στίγμα τους σε πολλούς τομείς και ανθρώπους που έχουν αμαυρώσει με συμπεριφορές το χώρο μας.
Το να διοικείς  θέλει ιδιαίτερο χάρισμα, διπλωματία και υπομονή. Ή την έχεις και συμμετέχεις ή «το πάπλωμα είναι κοντό και φαίνονται τα πόδια σου». Δεν μπορεί να υβρίζεις, να είσαι αρνητικός και πολλές φορές ουδέτερος. Θα πρέπει να είσαι χρήσιμος, λογικός και με επιχειρήματα. Η στείρα άρνηση, χωρίς λόγο και με επιχείρημα ότι δεν παρατηρείς όπως εγώ επιθυμώ τα πράγματα είναι έξω από τον πλουραλισμό των αρχόντων. Κάποιοι αναστατώνονται γι’ αυτό που κάποιοι άλλοι κάνουν και που θα ήθελαν πολύ να είναι στη θέση τους τώρα.

Όποιος λοιπόν διαπιστώνει ότι στη ζωή του διέπραξε πολλά αδικήματα, πετάγεται συχνά από τον ύπνο σαν τα μικρά παιδιά τρομαγμένος και ζει στην απελπισία. Όποιος πάλι νιώθει μέσα του πως δεν έχει διαπράξει κάτι άδικο, δεν χάνει ποτέ τη γλυκιά ελπίδα, την αγαθή «γηροτρόφισσα», όπως λέει και ο Πίνδαρος. Γιατί τον ηγέτη, από οποιαδήποτε θέση και αν βρίσκεται, του φτερώνει την καρδιά η ελπίδα της πολυμήχανης γνώμης των ανθρώπων. Οι αψιμαχίες, τα χάρτινα βέλη, που αδειάζουν εύκολα φαρέτρες, οι κραυγές δεν βοηθούν και δεν οδηγούν πουθενά.

Σε λίγες μέρες η πόλης μας, πόλη τυχερή, υποδέχεται τον πρώτο πολίτη της χώρας μας. Δεν αναφέρω το όνομά του, γιατί αυτά που γράφω, αναφέρονται σε θεσμούς και όχι σε πρόσωπα. Και ενώ, λοιπόν, θα έπρεπε να είμαστε όλοι ενωμένοι, σύσσωμοι και ιδιαίτερα φιλόξενοι, απεναντίας «άρχισαν τα όργανα». Γιατί να έλθει; Τι τον θέλουμε; Είναι καιρός για έξοδα; Πόσο πολλά θα κοστίσει; Εμάς γιατί δεν μας καλούν; κλπ, κλπ. Ευφυέστατη  η απάντηση του Δημάρχου, όταν στην Προεδρία του ζήτησε ο Πρόεδρος «να γίνουν όλα λιτά, γιατί ο λαός περνά δύσκολα». «Εμείς στην πόλη μας έχουμε την αρχή, κ Πρόεδρε, όταν φιλοξενούμε κάποιον στο σπίτι μας να βγάζουμε ό,τι καλύτερο έχουμε». Ας αναλογισθεί ο καθένας μας τι κάνουμε στα δικά μας σπίτια. Όλοι μας μπορεί να έχουμε παράπονα από διοικούντες και μη, από ανθρώπους που μας είπαν ψέματα και άλλα τώρα κάνουν, από ανθρώπους που αποδείχθηκαν λίγοι και μερικοί ολίγιστοι. Ένα πράγμα όμως θα πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας. Είμαστε συντεταγμένη πολιτεία. Έχουμε νόμους. Μπορούμε να ελέγξουμε οποιονδήποτε, αφού, όμως, πρώτα δούμε τα πεπραγμένα. Τώρα όλοι μαζί να υποδεχθούμε τον προσκεκλημένο μας. Και ο γράφων μπορεί να έχει παράπονα, ίσως πολλά. Αυτά, όμως, είναι για μετά.

Στις 30 Σεπτεμβρίου 1907, ημέρα Κυριακή, έφθαναν στον Αλμυρό προκειμένου να γίνει η θεμελίωση των προσφυγικών κατοικιών στην Ευξεινούπολη, ο Διάδοχος Κωνσταντίνος, οι Πρίγκιπες Μιχαήλ και Ανδρέας, ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Θεόκλητος Μηνόπουλος, ο Υπουργός Οικονομικών Ανάργυρος Σιμόπουλος, ο Υπουργός Εσωτερικών Νικόλαος Καλογερόπουλος, ο Υπουργός Ναυτικών Κωνσταντίνος Τρικούπης, οι Βουλευτές Μπαλτατζής, Τοπάλης, Αλεξανδρής, Γάτσος, Καραστεργίου, Φίλιος, Αιγιαλίδης, ο Επίσκοπος Δημητριάδος Γερμανός, ο Νομάρχης Μαγνησίας Γεώργιος Παγανέλης, ο Δήμαρχος Παγασών Νικόλαος Γεωργιάδης, ο Δήμαρχος Αλμυρού Αριστείδης Δ. Αργυρόπουλος, ο Δήμαρχος Αγχιάλου Σταυρίδης κ.α. Στην πρόποσή του ο Δημάρχος Αλμυρού Αριστείδης Δ. Αργυρόπουλος, είπε: «Υψηλότατε. Η άφιξίς σας εις τον τόπον μας μας τιμά και μας χαροποιεί ιδιαιτέρως, καθώς επίσης και η πραγματοποίησις και η εγκατάστασις των προσφύγων αδελφών μας. Η Κοινότης Αλμυρού έπραξε το χρέος της παραχωρούσα γην εις τους αδελφούς πρόσφυγας. Τα γεγονότα ταύτα θα παραμείνουν ανεξίτηλα εις την μνήμην μας εσαεί. Υψώνω το ποτήριον εις υγείαν Υμών και της Βασιλικής οικογενείας της Ελλάδος. Ως ευ παρέστης Υψηλότατε και ζήθι επί μήκιστον». Διαβάζουμε δε στις εφημερίδες της εποχής. «…Μετά από μια κοπιώδη διαδρομή, αφού δεν υπήρχε τεχνητή αμαξιτή οδός, φθάνουν στον Αλμυρό, όπου δια μέσου της κεντρικής μυρτοστόλιστης οδού κατευθύνονται στην κεντρική πλατεία. Πλήθος κόσμου, μαθητές και μαθήτριες με σημαίες στα χέρια και κυανόλευκες ταινίες  στα στήθη υποδέχονται τους υψηλούς επισκέπτες. Επιγραφές με μυρσίνη «Καλώς ήλθες Υψηλότατε», θυρεοί με τα αρχικά της Βασιλικής οικογένειας. Πριγκηπικές εικόνες, εθνόσημα, λουλούδια, δάφνες και πρασινάδες συμπληρώνουν την διακόσμηση των δρόμων απ’  όπου διέρχεται η συνοδεία, που καταλήγει στη μυρτοστόλιστη εξέδρα της πλατείας, η οποία είχε στα άκρα δυο αψίδες δωρικού ρυθμού ντυμένες με τα εθνικά μας χρώματα. Το υποκατάστημα της Εθνικής Τράπεζας στολισμένο με σημαίες και μυρσίνη. Εκεί σταμάτησε η άμαξα του Διαδόχου και των άλλων επισήμων και ανέβηκαν στην οικία του Διευθυντή Παρθενόπουλου, για να αναπαυθούν. Χιλιάδες κόσμου, Αλμυριώτες, πρόσφυγες και άλλοι επισκέπτες πολιορκούν την οικία Παρθενόπουλου και ζητωκραυγάζουν υπέρ του Διαδόχου. Μετά από λίγο Πρίγκιπες και Υπουργοί κατευθύνονται προς το στολισμένο Δημαρχείο, όπου παρατέθηκε γεύμα από το Βουλευτή Αλμυρού Γεώργιο Μπαλτατζή…».

Ας γίνουν όλα τα παραπάνω παραδείγματα προς μίμηση. Οι πολύ κοντινοί μας πρόγονοι με τα έργα τους και τις ημέρες τους συνεχώς παραδειγματίζουν. Οι άρχοντες είτε είναι πρώτης γραμμής είτε δεύτερης διδάσκουν συνεχώς με τη συμπεριφορά τους πολιτική και ηθική του λόγου. Ας μπουν έστω για λίγο τα βέλη στη θέση τους και ας κλειδώσουν οι φαρέτρες του καθενός. Υπάρχουν πολλά που μας ενώνουν και πάνω απ’  όλα υπάρχει η πόλις μας. Αυτός ο ωραίος Αλμυρός. Στην εποχή του i-phone και του tablet υπάρχουν μόνο κήρυκες πειστικού λόγου και πολιτικού αναστήματος. Σήμερα αυτοί, αύριο εσείς, εμείς ή κάποιοι άλλοι, καλύτερα ή χειρότερα. Η πόλις έχει συνέχεια. Η πόλις ενώνει. Τα έργα μένουν, τα άλλα ξεχνιούνται και μαζί ξεχνιούνται και αυτοί που φωνασκούν. Η τσιμπίδα θα πιάσει αυτούς που αυθαιρετούν και η συνείδηση θα τιμωρήσει αυτούς που φλυαρούν. Οι πραγματικοί ηγέτες ενώνουν και παράγουν έργο. Πόσο ωραίο για την πόλη μας να είμαστε όλοι εκεί, όπως τότε. Ο ένας δίπλα στον άλλο. Ο Δημήτρης, ο Βαγγέλης, ο Νίκος και οι άλλοι, για να μπορέσουμε να μετρήσουμε αναστήματα. Μπορούμε. Αρκεί να αφήσουμε τους εγωισμούς μας. Τα άλλα θα έλθουν όλα με μια ήσυχη αρμονία, που κατά το Χείλωνα( Σπαρτιάτης πολιτικός, νομοθέτης, φιλόσοφος και ποιητής) σημαίνει «Άρχουσιν πείθου».