"Περίπατος στο Κουρί του Αλμυρού" (γράφει ο Βίκτωρ Κοντονάτσιος)

"Περίπατος στο Κουρί του Αλμυρού" (γράφει ο Βίκτωρ Κοντονάτσιος)

Καλέ μου Περιπατητή,
Σαν βρεθείς κατά τα μέρη του Αλμυρού μην ξεχάσεις να πεταχτείς ως το Κουρί.

Πρέπει οπωσδήποτε να το επισκεφθείς. Αν δεν πας θα χάσεις την ευκαιρία να ζήσεις μέσα σε πρωτόγνωρη φυσική ομορφιά. Στην εποχή μας κάτι σαν το Κουρί σπάνια θα το συναντήσεις. Το Κουρί –κατακαμπίς στο κάμπο- παραμένει παρθένο και ανέγγιχτο εδώ και χιλιάδες χρόνια. Ανόθευτη ομορφιά. Γαλήνιο μέσα στο θόρυβο, ησυχαστήριο σε πυκνοκατοικημένο μέρος.
Σ’ αυτή σου την απρογραμμάτιστη και ευκαιριακή σου επίσκεψη δε θα μπορέσεις να χορτάσεις την ομορφιά του. Η απόλυτη ομορφιά δεν χορταίνεται σε διαλείμματα ανάμεσα σε βιοτικές μέριμνες. Θα σου δοθεί όμως η δυνατότητα να σκεφθείς ότι για τέτοια απόλαυση πρέπει να διώξεις, «πάσαν βιοτικήν μέριμναν» και να σεργιανίσεις σ’ αυτόν τον παράδεισο για ώρα πολλή και πολλές πολλές φορές.
Κι είναι -λέει- το Κουρί το «μοναδικό στα Βαλκάνια πεδινό αυτοφυές δάσος». Κι είναι –λέει- το Κουρί του Αλμυρού «ένα ζωντανό ακόμα υπόλειμμα των προϊστορικών θεσσαλικών δρυμώνων». Κι είναι το Κουρί λέξη που σημαίνει «πεδινό δάσος» και «αλσύλλιο αφιερωμένο» στους Θεούς.
Κάποτε ήταν πολύ μεγαλύτερο. Απλωνόταν ως τη θάλασσα. Τα «Δεντράκια», τα «Δἐντρα του Καρκαλιά», τα «Δέντρα του Αϊ Γιαννάκη» και άλλες τέτοιες ονομασίες ήταν ενωμένα με το σημερινό υπόλειμμα.
Ποιος να ξέρει σήμερα σε ποιους θεούς το είχαν αφιερώσει τότε οι παλιοί κάτοικοι του τόπου. Στην Άρτεμη, στον Πάνα, στις Νύμφες, στην Ιτωνία Αθηνά; Μήπως μέσα σ’ αυτό βρισκόταν το Λαφύστιο Ιερό του Δία, που το σεβάστηκε και ο ίδιος ο Ξέρξης; Γιατὶ ὄχι;
Μα δεν χρειάζεται να τα ξέρεις αυτά για να χαρείς την ατόφια και αυθεντική ομορφιά του δάσους. Ίσως μάλιστα αν τα σκέφτεσαι να μη σε αφήνουν να αφεθείς στη γαλήνη και να ξεχαστείς στην ομορφιά που βρίσκεται τριγύρω σου.
Περπάτησε σιωπηλός, μοναχὀς. Απομακρύνσου από αυτά. Αλλιώς θα ξεχαστείς και δεν θα δεις το Κουρί. Άφησέ τα για το τέλος. Μην κάνεις βιαστική την επίσκεψή σου. Θα χάσεις πολλά. Ίσως όλα. Άφησε τα αυτιά σου και τα μάτια σου μόνο ανοιχτά. Και σεργιάνισε. Χίλια στρέμματα δάσους είναι ολόκληρος κόσμος. Άφησε όλες σου τις αισθήσεις ανοιχτές. Να μπει η ομορφιά μέσα σου από όλα τα παράθυρα που σου χάρισε ο Θεός. Άφησε τη φυλακωμένη στο σώμα σου ψυχή να ακούσει, να ιδεί, να γευθεί, να οσφρανθεί, να ψαύσει την ατόφια ομορφιά που σκόρπισε τόσο απλόχερα, τόσο αγαπητικά ο θεός τριγύρω σου.
Και μη βιαστείς να γυρίσεις πίσω. Μείνε μόνος σου. Περπάτησε μόνος σου, όπως ο Αδάμ και η Εύα, πριν ανταμώσουν κάτω από τη μηλιά. Χίλια στρέμματα είναι αυτά. Χωρούν όλους, τον καθένα απόμακρα από τους άλλους. Άσε τη δική σου Εύα ή τον δικό σου Αδάμ να κάνουν το δικό τους ξεχωριστό περίπατο. Απομακρύνσου μόνος σου, μην σε παρασύρουν με την κουβέντα, αποσπάσουν την προσοχή σου και φράξουν τα παράθυρα της ψυχής σου στην ομορφιά.. Μη βιαστείς να ανταμώσεις μαζί του για να σου δείξει ή να του δείξεις κάποια ομορφιά. Μην τους καλέσεις κοντά σου να τους δείξεις κάτι όμορφο. Κοίταξε με τα δικά σου μάτια μόνο να χορτάσεις. Ο καθένας στο Κουρί βρίσκει το δικό του παράδεισο. Κι είναι πολλοί οι παράδεισοι. Για τον καθένα κι ένας διαφορετικός. Θα νιώσεις το μεγαλείο της φύσης να σε πηρουνιάζει ως τα μύχιά σου. Μόνο έτσι θα νιώσεις στην πληρότητα τι ήταν ο παράδεισος που έχασαν οι πρωτόπλαστοι σαν άρχισαν να σκέπτονται.
Και όταν χορτάσεις όλη αυτή την ομορφιά, όταν γεμίσουν όλες σου οι αισθήσεις, πήγαινε να καθίσεις για τον «καφέ». Κάπου την ίδια ώρα θα έχει γυρίσει και η δική σου Εύα και ο δικός σου Αδάμ. Όλοι οι άνθρωποι, όταν αφεθούν ολοκληρωτικά στην παιδική, την προπτωτική τους αγνότητα, χορταίνουν το μεγαλείο και την ομορφιά ταυτόχρονα και επιστρέφουν.
Άναψε τότε κι ένα κεράκι στον άγιο Σεραφείμ και νιώσε την ευτυχία ότι στο ίδιο αυτό δάσος πάντοτε οι άνθρωποι λάτρευαν και ευχαριστούσαν κάποιο θεό γιατί τους το χάρισε.

πηγή: facebook